Kosciol sw Stanislawa Kostki

W wyniku pożogi wojennej w r. 1945 rozległy obszar miasta położony na południe od Dworca Głównego pozbawiony został dwóch dużych kościołów. Jednym z nich był pseudogotycko-romański kościół Św. Henryka, który dopiero po latach doczekał się odbudowy: drugim zaś reprezentujący nowoczesna architekturę z elementami gotycyzującymi kościół Św. Ducha przy ul. Nyskiej, doszczętnie zburzony-w czasie oblężenia. Tymczasem po wojnie, mimo że także zabudowa mieszkalna Hub i Tarnogaju przeważnie leżała w gruzach, na tereny te zaczęła wracać pozostała w mieście ludność niemiecka, poprzednio wypędzona z jej domostw przez hitlerowską soldateskę, a poza tym coraz liczniej osiedlali się w tym rejonie przybywający do Wrocławia Polacy. W tej sytuacji dość szybko zwrócono uwagę na jedyny bodaj w okolicy budynek mogący w jakimś stopniu zastąpić obie zniszczone świątynie. Był to niewielki, o rozmiarach 15×7 m obiekt sakralny przy VII. Wielkiej 168 — opuszczony i stosunkowo nieznacznie uszkodzony. W Archiwum Budowlanym przy pl. Solnym do dziś przechowywany jest projekt owej budowli. Należała ona do ewangelickiej gminy Stowarzyszenia Królestwa Powszechnego, będącego jednym z odłamów tzw. wolnych kościołów, tj. protestanckich grup wyznaniowych. Początek owym wolnym kościołom dała sekta pod nazwą Protestanccy Przyjaciele, która w 1850 r. połączyła się z niemiecko-katolikami. Dowolnych kościołów zaliczano też w Niemczech sekty metodystów i adwentystów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>